ᛁᛅᛏᚢᛁᚴᛋ ᚱᚢᛋᚠᚢᛚᚴ
 

Játvígs Róssfolk - Ėglupiai, Sūduva. Basal R-YP704*

Sūdaunīks, ar Jotvings, - Ėglupiai, Sūduva
 

DNA doesn't Lie.  People Lie.


( # 230573 / APKEC = R1a1a >  Z284 > L448 > CTS4179 > basal YP704* )

The  Yatvings never really " vanished ".
 

The Egline hillfort, about 20 miles SE from the above photo,
did not have any evidence of a destruction or burn layer. None.

Pajevonys is first mention in the year 1525 - as a Yotvingian settlement
- well over a century after the Battle of Grunwald

Later, in 1586, a wooden church was built in Pajevonys.

Pajevonyje bažnyčią pastatė Teodoras Skuminas, o jai fundaciją 1589 m. rugsėjo 27 d. suteikė Stepono Batoro žmona Ona Jogailaitė, patvirtino Zigmantas Vaza 1600 m. kovo 12 d 28

 

Click here for Old Woodcut Illustration
of a Sūdovian
"Vorskaitas" ( Elder "Seer" ).

 

Pajevonys ( Pajevonis )
Pajevonys was a major Sūdovian
Cultural Seat & Spiritual Center.

One hillfort dates from the 1st-2nd century up to the 13th

The Kunigiškiai complex may well have been known as
Kresmena


 

Roman coins ( Tiberius* / Caligula* / Claudius I* ) from Pajevonys *
predate 2nd Century Ptolemy's mention of 
Σουδινοί.


*
Documented by Dr. J. Basanavičius in "Apie Senovės Lietuvos Pilis", 1891, p.42

** For 2001 documentation on the Pajevonys Claudius I denarius by Mykolas Michelbertas, click here.
- excerpt from "Corpus der römischen Funde im europäischen Barbaricum: Litauen" (Habelt, 2001)

* On page 726 in "Romėniškasis ir tautų kraustymosi laikotarpiai" by Audronė Bliujienė
( Lietuvos Archeologija, Vol. III, Klaipėda, 2013 ) the author writes that at Kunigi
škiai, Pajevonys
there was a Roman silver denarius coin issued by Emperor Claudius ( AD 41-54 ),
& cites Mykolas Michelbertas 2001.


Tiberius
 

Dr. J. Basanavičius' source was probably -

„Wędrówki po guberni augustowskiej w celu naukowym odbyte”

by Aleksander Połujański, who wrote

O milę od Bartnik ku zachodowi leży Królowe-krzesło, za którém o małą milkę widzimy Pojewoń wieś kościelną. Nazwisko téj wsi jedni wyprowadzają od wyrazu litewskiego jewa — czeremcha, pod którą w dawnych czasach lud tu zgromadzony stawał; inni znajdują w nazwisku tém przekręcone wyrazy powojnie, tojest miejsce, na którém odbyła się wojna. Tu bowiem nad rzeczką Ponią, od któréj także niektórzy etymologowie wywodzą miano téj wsi, jest starożytny kopiec litewski, różniący się nieco kształtem od wielu innych, kamieniami naokoło opasany, na którym był kiedyś zamek zbudowany i miały tu zajść wielkie bitwy z nieprzyjaciołmi kraju. Kiedy to wszystko działo się? niewiadomo; dosyć, że bardzo dawno, bo tu w okolicach tego zamczyska znaleziono monety rzymskie Tyberjusza i Kaliguli, które popierają podanie o dawności krwawych tu rozpraw. Kościół tutejszy, za przywilejem króla Stefana Batorego, zbudowany został z drzewa około roku 1586 przez Teodora Skumina, potomka Jadźwingów, wielkiego wodza litewskiego, wojewodę nowogrodzkiego, ...

W miejsce drewnianego podstarzałego kościoła, kosztem skarbu i parafjan zbudowano w latach 1841 i 1842 kościół murowany, z kształtu podobny do bartnickiego, który poświęcony został d. 30 lipca 1843 r. przez ks. Straszyńskiego, ostatniego biskupa dyecezji augustowskiéj.

Jadźwingowie zaś do czasu stracenia swego bytu politycznego, wiernie trzymali się swych pobratymców Litwinów. Język Jadźwingów był narzeczem litewskiém; ztąd-to łatwy domysł, że resztki rozproszonych Jadźwingów zlały się z innemi szczepami litewskiemi i dlatego ślady narodowości ich znikły.

________________________________________

 

It is very popular now in Lithuania to refer
to Pre-Christian Sūdovians as "Jotvingians".
The primary distinction now is religious
and does not consider ethnicity, nor genetics.

By the 18th Century, most Sūdovians / Jotvingians
were either bi- or tri-lingual,
and thus not identified when speaking
Lithuanian, Polish, or Belarussian.

They converted, went to church,
and inter-married with others.
This is how the Jotvingians "vanished" as well.
*


There may still have been old speakers
as late as the 19th Century in the
remote
Białowieża Forest area.

A 1860 census by clergy in Belarus revealed
30,929 church members at that time
identified themselves as "Yatviags".
Genetics has now revealed they did survive.

"What happens in Vegas, stays in Vegas"
 


Victory, or Valhalla !

“The Yotvingian people reside in the North, bordering with Mazovia, Rus and Lithuania; has a language greatly similar to the language of Prussians and Litvins, and understandable to them. The tribes are wild and warlike, so hungry for glory and renown that a dozen of them fought with a hundred enemies encouraged only by the hope and knowledge that, after their death, their compatriots would honor them with songs of their heroic deeds. This character led to the demise of the Yotvingians, as small groups were defeated by more numerous units and virtually all were killed because of their inability to flee from such unequal battles.”
                      -Polish Chronicler Jan Dlugosz
(1415-1480)

 

* Játvįgs Jotvingians "vanished" in the same way
as the Anasazi "vanished" in the American Southwest.
Academics should contact Zuni or Laguna,
or
FamilyTreeDNA, for details.
 

For more info about Sūduva, click below

 

"Iš 1857-1860 m. įvairių konfesijų dvasininkų Rusijos Centriniam statistikos komitetui pateiktų duomenų apie tautinę parapijiečių sudėtį matyti, kad Gardino gubernijos Kobrino, Bresto, Valkavisko ir kt. apskrityse tada dar gyveno ~31 tūkst. jotvingių; tiesa, visi ar beveik visi tie jotvingiai jau buvo dvikalbiai arba gudakalbiai, tačiau savuosius papročius daugelis jų išsaugojo iki pat XIX ir XX a. sąvartos (tuomet mirusių jotvingių ar jotvingių kilmės gudų kapai vis dar apdėti akmenimis, mirusiojo galvūgalyje įdėta puodų šukių, o kartais ir kirvis)."

use your Back Button to return, or close window.